Category: Zorg

Goede initiatieven vermoord door onbegrijpelijke regeltjes

Het is goed om in een samenleving zaken met elkaar af te spreken. Regels te maken dus….Het wordt echter problematisch als velen de regels niet meer begrijpen. Het wordt regelrecht belachelijk als de regels ook nog eens de logica tarten en voor de hand liggende oplossingen blokkeren. Ziedaar het hedendaagse Nederland in een notendop.

foto: Dedalus - Wikimedia: Ministerie VWS Den Haag

foto: Dedalus – Wikimedia: Ministerie VWS Den Haag

Al eerder heb ik via dit podium gewag gemaakt van pogingen om een oplossing te bedenken voor een nijpend probleem in onze samenleving: huishoudelijke hulp aan mensen. De groep mensen waar we over spreken zijn mensen op leeftijd of mensen met een fysieke beperking. Een respectvolle samenleving zorgt voor hen en dat is ook jaren zo gebeurd in ons land.

Maar sinds alweer een flink aantal jaren is Schraalhans rekenmeester in ons land en dientengevolge is er op de meeste van onze sociale voorzieningen fors bezuinigd. Zo ook op deze hulp, ook wel de WMO (Wet Maatschappelijke Ondersteuning) genoemd. In eerdere artikelen in deze krant hebben we reeds uitvoerig oorzaak en gevolg van de bezuinigingen op deze wet besproken. Nu wil ik u graag meenemen op een korte tocht langs onbegrijpelijke regels en vaak verontrustende afspraken, die mijn gevoel voor logica en rechtvaardigheid nogal stevig op de proef hebben gesteld.

Terug naar onze probleemstelling.

De beperking van de hulp was dus grotendeels veroorzaakt door bezuinigingen vanuit Den Haag en te hoge overheadkosten bij de thuiszorgorganisaties. Het verhaal van TSN, de grootste thuiszorgorganisatie, is naar ik aanneem gevoeglijk bekend. De enorme zorgorganisatie ging op een weinig flatteuze wijze kopje onder. Maar goed wij waren op zoek naar oplossingen en dan slik je gewoon wat vaker en dat verhaal zo snel mogelijk vergeten.

Wij gingen in onze oplossingsgerichte aanpak uit van een situatie waarbij dat grote managementwaterhoofd van de thuiszorgclubs werd geëlimineerd. Kortom het management ging bestaan uit vrijwilligers (kosten: nul) en de gemeentelijke bijdragen zouden in zijn geheel worden besteed aan de dames die de hulp gingen leveren. So far so good.

Lees verder

Het bedorven Haagse ei van Columbus – deel 2

Het gedrag van de thuiszorgorganisaties in ons land is dus, laten we zeggen, niet het toonbeeld van fatsoen geweest over de afgelopen jaren. Uiteindelijk kwam politiek Den Haag met, in hun ogen, noodzakelijke corrigerende maatregelen. De correcties beperkten zich echter tot forse kortingen op de thuiszorg (35%), alvorens het inmiddels gloeiendhete dossier lekker werd doorgeschoven naar de gemeenten. Dat heet decentraliseren in het Haagse jargon. ‘Opgeruimd staat netjes’ is een reëlere benaming.

 

zorg, ouderenVoor de gemeenten begon de ellende toen pas. Want ga maar eens aan je inwoners verklaren hoe je een dergelijke hap uit de begroting gaat vertalen naar het aantal uren hulp voor de hulpbehoevenden.

Zoals al eerder gesteld, zijn de plannen, oplossingen en bijbehorende verklaringen per gemeente verschillend. Een aantal gemeenten doet werkelijk de uiterste best om er nog iets van te maken, terwijl andere gemeenten zich, conform het Haagse voorbeeld, van de meest asociale kant laten zien. Inmiddels zijn er een aantal van die laatste categorie in de rechtszaal gecorrigeerd.

De gemeente Winsum

Winsum is een gemeente, die zich onder aansturing van wethouder Marc Verschueren en zijn WMO-team, inspant om de ellende voor haar hulpbehoevende inwoners tot een minimum te beperken. Vanaf het begin tot en met heden hanteert de gemeente als enige criterium: het hebben van een schoon huis, als het gaat om de huishoudelijke ondersteuning uit de WMO.

Op dat criterium is niets aan te merken, anders dan dat het helaas voor interpretatieverschillen nogal gevoelig is. Maar vanuit die, op zich positieve, gedachte kregen de thuiszorgorganisaties de opdracht van de gemeente, om hun cliëntenbestand opnieuw in kaart te brengen. En dan vervolgens qua indicatie en gerelateerd aan de nieuwe financiële werkelijkheid van het met 35% gekorte budget voor de WMO met een nieuw voorstel te komen..

(Om enigszins inzicht te geven in het beschikbare geld, kan men ruwweg een bedrag van 160 euro per vier weken hanteren per cliënt van de huishoudelijke hulpverlening. Dat betekent dus 40 euro per week/per cliënt.)

TSN

Thuiszorg organisatie TSN was er heel snel uit. Na wat verplichte zogenaamde keukentafel gesprekken kwam men met de oplossing: Iedere cliënt kreeg 1,5 uur huishoudelijke hulp per week. Enige vorm van indicering/nuancering naar behoefte bij de cliënten ontbrak dus volledig. Iedereen gewoon 1,5 uur. Vanuit de TSN eigenlijk een redelijk voorspelbaar gedrag, want met 40 euro weekbudget en 26 euro minimaal uurtarief, is 1,5 uur nu eenmaal het maximaal haalbare. Dat veel cliënten daar onvoldoende mee geholpen zijn, werd niet of nauwelijks meegewogen. Dat bovendien het criterium van de gemeente niet werd gehaald, leek ook niet echt indruk te maken.

Lees verder

Het bedorven Haagse Ei van Columbus

Al geruime tijd verdiep ik mij in de zorg. Verbijstering maakte daarbij al gauw plaats voor verontwaardiging en schaamte. Verontwaardiging over de wantoestanden met betrekking tot de huishoudelijke hulp in de WMO (Wet maatschappelijke ondersteuning 2015), intense schaamte over de hulpeloosheid van de slachtoffers van die wantoestanden (ouderen en hulpbehoevenden). Juist die gevoelens leidden mij  onweerstaanbaar in de richting van een initiatief, dat korte metten moet maken met het gerommel van de grote thuiszorgkolossen.

zorgKorte historie

De Huishoudelijke paragraaf, zoals ik hem maar even noem, van de WMO in zijn oorspronkelijke vorm (2007) was bedoeld om ouderen en hulpbehoevenden de helpende hand te bieden met betrekking tot huishoudelijk werk. Er waren verschillende indicatiestellingen (hoeveel hulp moet iemand hebben) mogelijk en de vaststelling van die indicatie kwam, weliswaar door de overheid gedelegeerd, voornamelijk bij de thuiszorgorganisaties te liggen. Niet geheel onlogisch, omdat zij uiteraard al bekend zijn of waren met de omstandigheden van hun cliënten, waarover we hier  spreken. Het wordt pas schemerig als de thuiszorgorganisaties in hun indicatiestelling bij voorkeur bovenin de verschillende indicatieschalen gaan zitten.

Voorbeeld:

Mevrouw A kent een aantal fysieke ongemakken, die haar beperken in wat zij in haar huisje zelf kan doen. Stel dat zij in de indicering hoort tussen bijvoorbeeld drie en zes uur per week. De indicatiestelling werd namelijk in toegewezen (huishoudelijke hulp)uren vertaald. De thuiszorgorganisatie plaatste mevrouw A bovenin de indicatie schaal. Zij krijgt dus zes uur, de thuiszorgorganisatie declareerde zes uur. Naderhand bleek dat mevrouw A. met drie uur ook uitstekend had kunnen worden geholpen. En Mevrouw A. is geen uitzondering; integendeel.

Het is met name deze houding van de thuiszorgorganisaties geweest, die ervoor hebben gezorgd, dat de thuiszorg onbetaalbaar werd. Thuiszorgorganisaties hadden met hun verkeerde mentaliteit de bomen tot in de hemel willen laten groeien.

Hun eigen organisaties groeiden trouwens ook als kool. Het werden steeds grotere bedrijven, waarin de huishoudelijke hulp nog maar een klein deel van het budget en het beleid bepaalde. Gevolg: de administratieve en managementkosten pakten een groot deel van de kostprijs. En managers moeten managen, dus er werden allerhande zaken bedacht zoals een overdreven urenverslag door de huishoudelijke hulp. Een tijdverslindende en absoluut nutteloze exercitie. Of dacht u werkelijk dat al die verslagen tot betere resultaten en efficiëntere hulpverlening hebben geleid? Niets is minder waar, omdat de mensen die het echte werk deden in de huishouding bij de cliënten, tandenknarsend zagen hoe hun tijd met ellenlange verslagverplichtingen werd misbruikt. Er is mij van een aantal kanten verzekerd, dat men vaak ook maar wat invulde, begrijpelijk natuurlijk. Wat een onzin allemaal. Ziet u het al voor u:

Verslag: Ik heb vandaag 20 minuten afgewassen, 13 minuten gestofzuigd, 18 minuten toilet geschrobd etc. Onzinrapportage om HBO-opgeleide types van de straat te houden.

Lees verder

Fietsen tegen de storm in…..

Na het huiskamerdebat bij de Groninger Krant over de WMO (Wet Maatschappelijke Ondersteuning) afgelopen maand, had ik een gesprek met de Winsumse wethouder Marc Verschuren, deelnemer aan het debat. Hij gaf te kennen, dat alle narigheid waarmee ouderen en hulpbehoevenden werden getroffen door de bezuinigingen, hem persoonlijk diep raakten, Tegelijk gaf hij ook aan binnen de WMO een zeer beperkte bewegingsvrijheid te hebben. De korting vanuit Den Haag opgelegd, voordat de gemeentes met de uitvoering werden opgezadeld, stelde hem en collega’s in andere gemeentes voor een haast onmogelijke opgave. Gaandeweg dat gesprek ontstond er bij ons beiden een idee. Een idee om dingen te helpen verbeteren voor mensen, die die verbeteringen keihard nodig hebben. U zult via deze artikelenreeks medereiziger zijn op onze zoektocht naar mogelijke verbeteringen, waarvoor we Baflo als pilotgemeenschap hebben gekozen.

MarcVerschurenDeel 1 – Inventarisatie. Als je slechts zijdelings, als buurman of als journalist, met de WMO wordt geconfronteerd, doet het vooral een aanslag op je rechtvaardigheidsgevoel. Hoe kan het zijn dat onze maatschappij ouderen en hulpbehoevenden zo in de kou laat staan? In het miljarden verslindende circus in Den Haag wordt in droge kille cijfers over maatregelen gesproken, die afhankelijke mensen in het diepst van hun vertrouwen treffen. Het belang van het begrotingstekort, niet zelden door verkeerde of dubieuze beslissingen ontstaan, stijgt al decennia lang ver uit boven de morele verplichting die een overheid zou moeten voelen met betrekking tot de afhankelijke medemens. Dat heeft niet te maken met misplaatste kreten over Ik-cultuur, maar simpelweg met fatsoen. Maar zodra je verder in de materie duikt, vervagen die fatsoensnormen nog meer. In gesprekken met mensen , werkzaam in de zorg, krijg je het onverantwoorde beleid van Den Haag pas echt goed te zien. En dat stemt droevig en dat maakt boos. Beiden overigens emoties, die geen bijdrage leveren aan het vinden van een oplossing, dus we proberen rationeel te blijven. Hetgeen bepaald niet meevalt, als je geconfronteerd wordt met de ervaringen en dagelijkse strijd van Klary Schepel, locatiemanager van Viskenij.

Lees verder

Groninger Krant start met MELDPUNT THUISZORG

Het is blijkbaar tijd voor kleur bekennen in de thuiszorg. Met de invoering van de WMO 2015 werd al aangegeven, dat er voor veel hulpbehoevenden in onze samenleving veranderingen zouden optreden. De omvang van die veranderingen moest nog worden vastgesteld. Het begint nu duidelijker vormen aan te nemen.

Meldpunt1Na de, als decentralisatie gecamoufleerde, forse bezuinigingen uit Den Haag op de thuiszorg is het nu bijltjesdag geworden bij de cliënten van de thuiszorgorganisaties in de regio’s. Vrijwel iedereen wordt gekort op zijn of haar zorg. Of je nu zwaar beperkt bent of wat lichter….. het mes gaat in de hulp. In sommige gevallen is het een half uur per week, in andere gevallen is het vele malen forser. Bij iedereen wordt bovendien streng gemeld dat de hulp geen thee of koffie meer mag drinken en dat ramen zemen absoluut uit den boze is. Dit zijn allemaal beslissingen die door de thuiszorgorganisaties zijn genomen, zowel de uren als de andere beperkingen.

Die organisaties krijgen van de gemeenten een zak met geld en de opdracht om, naar het gemeentelijk criterium, te zorgen voor een “schoon huis”. Uren worden dus niet vastgesteld door de gemeente, die hete aardappel hebben ze doorgeschoven naar de uitvoerende, ingehuurde zorgorganisaties. Omdat het overheidsbeleid betreft, creëer je hiermee wel een wat vreemde situatie. Want de particuliere, ingehuurde thuiszorg organisatie gaat nu, vaak ingrijpende, beslissingen nemen over zorg die door de overheid wordt verstrekt. Het voelt op zijn zachtst gezegd niet helemaal logisch.

Lees verder

error: © Groninger Krant 2016