Category: Feuilleton Wildcorp

Wildcorp deel-20

Het boek is als pdf te bestellen via deze link

Lara Barrows belde Frank voor de dertigste keer in het afgelopen uur. Hij nam weer niet op. Ze had een uur geleden gehoord dat de foto’s van Frank die ze op haar laptop had, 100% trucages waren en nog niet eens hele goede ook. Ze had het bewijs met eigen ogen aanschouwd. Die Floris Bovenkamp had niet meer dan tien seconden nodig gehad om te ontdekken wat er niet klopte op de foto’s. Van aansluitingen tot schaduwen. Kortom, het was allemaal prutswerk, zei de maestro. Waarom zou iemand dat doen, had ze aan Floris gevraagd. Die had haar aangekeken met een blik in zijn ogen, alsof ze niet goed snik was. Geld en de kick natuurlijk, had hij gezegd. Toen ze vervolgens meldde, dat door die kick haar huwelijk wel eens een gevoelige tik zou kunnen hebben gekregen, had hij nonchalant zijn schouders opgehaald. Hij had haar voorbeelden van zijn trucages laten zien en het was gewoonweg beangstigend als je het origineel zag en dat vergeleek met wat Floris er uiteindelijk van had weten te maken. Na hem wat betaald te hebben, was ze snel weer weg gegaan. Ze voelde zich misselijk en onzeker. Ze belde Frank nog een keer.
“Ik neem dan toch maar een keer op, want ophouden doe je toch niet, hè Lara? Wat is er? Moet je nog schelden of zo?”
Ze schrok zelfs even van het feit dat hij opnam.
“Frank, ik heb zo’n verschrikkelijke fout gemaakt. Het spijt me zo…..”
Het was lang stil aan de andere kant. “Frank?”
“Ja, ik ben er nog.”
“Ik heb me schandalig gedragen naar jou toe. Het spijt me echt. Ik dacht dat mijn wereld instortte. Ik wist niet meer wat ik deed. Waar ben je nu? Kunnen we alsjeblieft praten?”
“Ik ben thuis een koffer aan het pakken, Lara.”
Ze schrok. “Een koffer aan het pakken? Waar ga je heen dan?” “Een hotel natuurlijk…wat dacht jij dan? Dat ik naar mijn ‘vriendje’ ging of zo?” Hij klonk enorm verbitterd.
“Nee natuurlijk niet. Wil je alsjeblieft nog even op me wachten? Ik ben over tien minuten thuis. Ik wil dit graag met je uitpraten. Alsjeblieft?” “Ik weet het niet, Lara. Er is iets in me geknapt. Ik weet het niet….” Hij verbrak de verbinding. Ze belde gelijk weer terug, maar kreeg zijn voicemail. Hij had zijn toestel uitgezet. Ze gaf gas en haar hagelwitte Lexus LFA schoot vooruit.

Lees verder

Feuilleton Wildcorp deel-19

Het boek is als pdf te bestellen via deze link

“Je verrast me enorm, Romy. Echt ik sta met een bek vol tanden…” Ze keek hem voorzichtig aan. “Je bent niet boos?”
Ruud van Henegouwen keek verwonderd. “Boos hoezo? Omdat ik net hoor, dat mijn dochter niet de flierefluiter is, die ik dacht dat ze was? Dat ze een bedrijf heeft opgebouwd, in de tijd dat ik dacht dat ze met het halve Gooi aan het vozen was? Boos, lieve schat, je maakt een gelukkig mens van me.”
Ze lachte onzeker. “Maar je begrijpt toch wel wat ik bedoel met een escortbureau, Pa?”
Hij schoot in de lach. “Je denkt toch niet dat ik van een andere planeet ben, of zo? Tuurlijk weet ik dat het met betaalde seks te maken heeft. Maar wat wil je dan dat ik erover zeg? Dat het niet netjes is? Immoreel of zo? Alsof de aandelenhandel zo verheffend is…. Nee meid, daar kijk ik wel doorheen. Zo lang het binnen de wet blijft, is het volgens mij toegestaan, toch? En ik zal je moeder wel vertellen, dat ze wat ruimhartig moet zijn. Ze kan nog wel eens preuts doen, bedoel ik. Maar wat is je jaarlijkse winst na belastingen geweest vorig jaar?”
Ze noemde het bedrag en hij floot bewonderend tussen zijn tanden. “Dat is geen kattenpis. En hoeveel procent is van jou?”“Vijfentachtig procent, Pa, dat had ik je al gezegd.”
Hij stond op en omhelsde haar. “Deze zag ik dus nooit never aankomen, meisje. Je weet niet half hoe blij je me maakt, lieverd.” Ze werd zowat gesmoord en lachte ongelovig. “Hoeveel vaders zouden blij zijn als ze horen dat hun dochter een hoerentent heeft?”

“Ok, hij stond dus stijf van de amfetaminen, dus helemaal helder denken deed ie niet meer. En hij had een verbrijzelde adamsappel? Maar wat is er nog meer uit die autopsie gekomen?”
Inspecteur Anne de Jong zat met Charlie van der Biezen tegenover zich in haar kleurloze kantoortje.
“Alleen die zaken eigenlijk en ja dan nog die rare snijwonden op zijn hand. Volgens de arts kunnen die wonden ook ontstaan als je iemand uit volle kracht steekt met een mes en dat je dan zo hard steekt dat je hand doorschiet naar het lemmet doordat alles glad wordt van het bloed. De Doc vond dat ook wel plausibel aangezien hij ook niet echt okselfris was door die pillen. Het zou erop kunnen duiden, dat hij die Inge van Henegouwen dus heeft aangevallen en neergestoken. Maar dan tasten we nog steeds in het duister over wie bij hemzelf dan het licht heeft uitgedaan. En waarom hij die vrouw ineens aanviel….”

Lees verder

Feuilleton Wildcorp deel-18

Het boek is als pdf te bestellen via deze link

Lara Barrows zat achter een groot glas witte wijn en keek Harvey van den Brink vragend aan.
“Je kunt mij aankijken, Lara, maar ik weet het niet zeker. Ik heb die foto niet zelf genomen. En ik weet niet of er mee geknoeid is. Dan zou ik meer moeten zien, dan alleen het eindproduct. Maar hoezo dan? Je overweegt toch niet echt om die foto’s te gaan gebruiken? Wil je een soort Bildzeitung-sfeer hier neer gaan zetten in Nederland? Dat kan je niet maken. Er zijn herenakkoorden tussen pers en politiek. Alles en iedereen heeft er baat bij, dat die zwijgende afspraak tussen politici en journalisten in tact blijft. Handen af van privé zaken van de politici. Anders is het hek van de dam. Ik heb het je ook alleen maar gegeven, omdat ik weet dat jij zo dik met die Nieuwe Liberalen bent.”
Lara staarde in haar glas.
“Misschien moet dat verdomde hek maar eens weg van die dam, Harvey.” Hij schudde zijn hoofd. “Je weet niet welk monster je wakker maakt, Lara. En je zult je verbazen hoe groot de groep is, die je tegenover je gaat vinden. Politici én journalisten slaan de handen ineen en dan niet te vergeten het volk, de publieke opinie. Ik denk dat je je hand overspeelt.”
Ze lachte hem uit. “Je bent echt een laffe nicht, Harvey. Bang om wat kringen in de vijver te maken….chicken.”
Harvey haalde zijn schouders op. “Dat heeft niets met mijn geaardheid te maken, Lara. Maar eerder met gewoon gezond verstand. Sommige dingen flik je niet, homo of hetero. Ik in ieder geval niet.”
“Nou ik heb het al geflikt en ik heb ons “slaafje” op een duidelijke manier verteld, dat ik die foto’s heb en ze ook zal gebruiken, als dat nodig mocht zijn.”
“Je bent ermee naar van Vleuten gegaan?” Ze knikte.
“Jezus, dat meen je niet, Lara. Dat is het stomste wat je had kunnen doen. Waar zit je verstand? Je hebt zonder beschermende kleding in een bijenkorf zitten rotzooien en het bijenvolkje is straks echt boos.”
Hij stond haar hoofdschuddend aan te kijken.
“Je hebt jezelf echt een slechte dienst bewezen. Als je nou naar hem toe was gegaan en had gezegd dat die foto’s de ronde deden, dan had je jezelf positief verkocht. Maar nu heb je tegen de al decennia nageleefde stilzwijgende afspraken aangeschopt in Den Haag en dat gaat je opbreken, als je niet oppast ontploft dit zomaar in je eigen gezicht.” Hij keek haar doordringend aan. “Daarom heb ik jou die foto’s van Frank ook gestuurd. Ik wilde dus niet dat ze in verkeerde handen kwamen. Ik wilde je juist hiervoor waarschuwen, Lara. alleen maar waarschuwen, dat ze de ronde deden of konden gaan doen.” Ze keek hem niet begrijpend aan. “Foto’s van Frank? Waar heb je het in vredesnaam over?”

Lees verder

Feuilleton Wildcorp deel-17

Het boek is als pdf te bestellen via deze link

“Ik denk, beste Carsten, dat we het niet op het scherpst van de snede hoeven te spelen. Jij moet je alleen even afzijdig houden in deze hele zaak. Dat is toch niet zo moeilijk?”
Lara Barrows zat in het Torentje tegenover de Minister-president van Nederland.
Carsten van Vleuten keek haar verbijsterd aan.
“Lara, ik heb al stappen ondernomen. Je bent gewoon te laat.”
Ze keek wat verveeld naar haar nagels en toen koel naar hem. “Carsten, ik hoef jou toch niet te herinneren aan het feit dat ik jullie, via substantiële ondersteuning aan jullie verkiezingspot, tot grootste partij van Nederland heb gemaakt en jou tot Minister-president?” Hij nam haar rustig op en kwam wat naar voren, terwijl zijn ellebogen op het bureaublad steunden. “Ik heb een dondersgoed geheugen, Lara Barrows, ik moet je dan ook zeggen, dat ik wat problemen heb met je manier van denken op dit moment. Blijkbaar was je onbaatzuchtige gift, die door ons zeer gewaardeerd werd, niet helemaal bepaald door liberaal idealisme. Maar het zal jou toch ook wel bekend zijn dat het hier Nederland is en niet die bekende wereldmacht, waar je door giften je eigen belangen kunt laten vertegenwoordigen door de politici die je ondersteund hebt.”
Ze keek hem nu echt boos aan.
“Je hebt absoluut de verkeerde toon te pakken, Carsten. Iets minder kan geen kwaad. En een toontje lager lijkt me zelfs vele malen beter voor een premier, die door ernstig compromitterende foto’s in een rel dreigt te worden gestort. Foto’s die hem wel eens zijn politieke kop kunnen gaan kosten.”
Met opgetrokken wenkbrauwen leunde hij nu achterover in zijn grote antieke stoel en keek haar wantrouwig aan .
“Waar heb je het nu in vredesnaam weer over?” Zijn hersens zochten koortsachtig naar een aanknopingspunt.
Ze glimlachte. “Ik heb nu je onverdeelde aandacht wel, geloof ik?” Ze pakte een stapeltje foto’s uit haar tasje en liet de premier de eerste twee voor hem uiterst compromitterende plaatjes zien.

Lees verder

Feuilleton Wildcorp deel-16

Het boek is als pdf te bestellen via deze link

“En jij hebt er helemaal niets van mee gekregen?” Lara Barrows zat tegenover Don van Henegouwen. De CEO van Barrows-La Guardia was een kwartier eerder aangekomen en zat met een dampende kop koffie aan de grote vierkante eettafel. Don schudde zijn hoofd.
“Ik heb helemaal niets gehoord. Ik was al bekaf toen ik bij de Sun Down vandaan kwam. Ik was weliswaar niet dronken, maar ik had toch wel wat op. En ik vermoed dat ik ook redelijk bewusteloos ben geweest. Toen ik wakker werd hoorde ik de muziek nog steeds in de tuin en toen ik op het balkon stond, zag ik ook dat lijk in het zwembad. Ik schrok me rot want ik dacht eerst dat het Inge was. Toen ben ik als een idioot naar beneden gerend en zag ik dat het Inge niet was, maar trof ik haar later wel bloedend achter de bank. Ik heb toen vrijwel gelijk 112 gebeld en zo goed mogelijk mijn dochtertje opgevangen. Die was wakker geworden en schrok zich kapot, toen ze haar moeder zo zag…”
Lara knikte bedachtzaam. “Joh wat een verschrikkelijk verhaal. Het lijkt wel een nachtmerrie. En de politie heeft je ook gelijk gehoord?” Hij stond op en pakte de koffiepot uit de keuken. “Ja er was één of andere idioot van een rechercheur, die hier in de tuin Popi Jopie dacht te kunnen spelen tegen mij. Maar ik heb geweigerd om verder met hem te spreken. De gevoelloze klootzak. En toen is er een vrouwelijke inspecteur met me meegegaan naar het ziekenhuis. Toen we eenmaal hoorden dat Inge stabiel was, heb ik gelijk bij haar een verklaring afgelegd. En Alicia ook. Die vrouw was tenminste normaal.”
Ze keek hem onderzoekend aan. “Heb je haar verteld dat je er niets mee te maken had?”
Hij knikte. “Ja natuurlijk, maar ze sluiten op dit moment in het onderzoek natuurlijk nog niets of niemand uit. En die gozer die dood is, is natuurlijk iemand die ik niet echt sympathiek vond, toen hij zo met mijn vrouw bezig was. Dus een motief zou ik ook zo maar kunnen hebben, nietwaar? Zowel naar hem, als ook naar Inge toe. Maar ik geloof niet dat het zo’n vaart zal lopen. Ze zullen de echte dader wel vinden. Ik weet in ieder geval dat ik er niets mee te maken heb.”
“Weet je al iets meer over de toestand van je vrouw?”

Lees verder

error: © Groninger Krant 2016