Category: Reportages

Kinderkunstenaars in het Groningse A-kwartier

Zondagmiddag hebben meer dan dertig kinderen zich creatief uitgeleefd in het Groningse A-kwartier. Dat gebeurde onder leiding van diverse kunstenaars uit de buurt.

De kleine kunstenaars bij hun pas onthulde kunstwerk.

De kleine kunstenaars bij hun pas onthulde kunstwerk.

Liesbeth Weusten organiseerde het evenement ‘Uit de kunst doen’ in het kader van haar project Spelen in Stad met als uitgangspunt de speelplaats op het Sledemennerplein, waar zij zelf met haar kinderen regelmatig komt. Ze wilde die plek graag opknappen en zo kwam het idee om de muren die de speelplek omsluiten te beschilderen. Uiteindelijk werd het een heel evenement, waarmee ze verbinding zocht met de vele kunstenaars die het A-kwartier rijk zijn. Uiteindelijk is het haar gelukt om vijf kunstenaars en diverse vrijwilligers van de kunstacademie en uit de buurt bij elkaar te krijgen om een spetterende kindermiddag te verzorgen. De kunstenaars organiseerden op diverse plekken in het A-kwartier workshops met de kinderen en op de speelplaats werd een muurschildering gemaakt. De gemeente had op verzoek de muurtjes van tevoren al wit gesaust.

Hans de Troubadour

Hans de Troubadour

Vanaf twaalf uur konden de kinderen terecht om te beginnen aan de muurschildering en zich in te schrijven voor twee workshops. Daarna verspreidden de kinderen zich met de kunstenaars over het A-kwartier om creatief aan de slag te gaan onder leiding van een professional. De kleinsten bleven op de speelplaats. Vanaf drie uur was daar ook muziek, onder leiding van Hans de Troubadour met zijn gitaar. Er was limonade, koffie en thee in de gebouwen tegenover het Sledemennerplein, die opengesteld waren door de kunstenaars die daar hun ateliers hebben. Op de tafels op de speelplaats konden kinderen bovendien een kleurplaat maken. Lees verder

Aardbeving in de Der Aa-kerk

Acht installaties van Henk Stallinga zijn te zien in de expositie earthquake monument in de Der Aa-kerk. De kunstwerken zijn onderdeel van een grotere tentoonstelling die in 2017 op verschillende locaties in Japan te zien zal zijn.

earthquake monument

earthquake monument

Ik bezoek de tentoonstelling op een middag dat Henk een masterclass geeft aan vijf studenten van Academie Minerva. Een half uur voor aanvang ontmoet ik hem in de Der Aa-kerk. ‘Er zijn hier in totaal acht installaties neergezet. Het earthquake monument is een van die acht installaties. Daar is de naam aan ontleend, want dat is natuurlijk voor Groningen van toepassing. In totaal gaat het om dertien installaties die in het voorjaar van 2017 in Japan getoond gaan worden, een solo-expositie die gaat reizen in Japan. Maar omdat we al vanaf 2010 bezig zijn met de tentoonstelling, proberen we elke keer als er iets af is een geschikte locatie te zoeken waar we dat tonen.’ Over zijn werkwijze zegt hij: ‘Ik hou me al een kleine dertig jaar met vormgeving en kunst bezig. De laatste tien jaar begeef ik me steeds meer binnen de kunstwereld. Niet dat dat voor mij nou zo heel belangrijk is hoor. Op een goed moment heb je een soort plan, een verhaal, en dat wil je graag vertellen.’

In deze tentoonstelling is de installatie earthquake monument de belangrijkste. ‘Je ziet hier bijna 500 klokken en die staan allemaal op dezelfde tijd, zo laat als het nu is. Ik heb een klok gemaakt, en de wijzerplaat van deze klok beweegt. Dat is een heel vreemde beweging, want de wijzerplaat beweegt normaal nooit, dat zou natuurlijk de slinger moeten zijn. Deze samentrekking heb ik gemaakt, omdat een aardbeving door de bank genomen als zeer onplezierig wordt ervaren. Mensen worden ook heel erg boos. Waarom worden mensen zo boos? Dat heeft ermee te maken dat op dat moment iemand met jouw evenwicht aan de haal gaat. Als je probeert hier naar de tijd te kijken, is dat eigenlijk niet mogelijk, omdat je hier niet kunt focussen. Dat is een simpele grafische grap, want elke klok heeft een andere uitslag. Als ik ze allemaal gelijk had laten bewegen, was er niets aan de hand geweest, maar door ze tegen elkaar in te laten bewegen, krijg je dit effect. Dit roept in bepaalde mate dezelfde reactie op als het spelen met het evenwicht. Dan kun je je natuurlijk afvragen: waarom doe je dat met klokken? Dat heeft de volgende achtergrond. De tijd is eigenlijk de enige zekerheid die je hebt bij een aardbeving. Normaal gesproken, als je bijvoorbeeld met een bootje op de zee zit en het zou heel hard stormen, dan heb je altijd nog de horizon als ijkpunt, als zekerheid. De horizon blijft altijd stabiel. Bij een aardbeving niet, dan is ook de horizon instabiel. En dan is het enige wat overblijft, de tijd. Dat is een hele rare, want ondanks dat de tijd in het dagelijks leven altijd onze houvast is, leg je die relatie niet bij een aardbeving. Een aardbeving wordt gemiddeld ervaren als ruim een half uur, en de werkelijkheid is dat het gemiddeld tien seconden is. Dus eigenlijk als je tot tien telt bij een aardbeving, is dat je zekerheid. Dat staat natuurlijk los van al het menselijke en materiële leed, de media en de politiek. Daar wil ik me niet mee bezig houden, want dat zijn allemaal dingen die na een aardbeving komen, het gaat mij echt om het moment zelf.’ Henks fascinatie met tijd komt niet alleen naar voren in earthquake monument, maar ook bij de installatie waiting in the hallway, dat speelt met het gegeven dat tijd die je wacht langer duurt dan tijd die je niet wacht.

waiting in the hallway

waiting in the hallway

Henk Stallinga

met studenten van Minerva

earthquake monument

de poster met het ‘stopbord’

Als Henk alle acht kunstwerken / installaties bij langs is geweest, verzamelen we ons in de consistorie van de kerk voor een goed gesprek. De studenten, allemaal eindejaars communicatie, stellen zichzelf en hun afstudeerproject kort voor en daarna buigen ze zich samen met Henk over een oplossing voor de poster van de tentoonstelling. Daar staat namelijk een grote ronde rode cirkel op, de cirkel van de aardbevings-klokken. Er zijn klachten geweest over de poster, omdat die langs de snelweg teveel op een stopbord zou lijken. De studenten mogen dit probleem voor Henk oplossen, zodat de posters die voor de laatste week van de tentoonstelling worden gedrukt, veilig zijn voor het verkeer.

De tentoonstelling earthquake monument is nog tot 23 augustus 2015 te bezichtigen in de Der Aa-kerk in Groningen.

Open dag bij volkstuinvereniging Vinkhuizen

Zaterdag organiseerde Volkstuinvereniging Vinkhuizen een open dag. Van 13.00 tot 19.00 werden bezoekers van harte welkom geheten voor een rondleiding, een hapje en een drankje. Voor de kinderen was er zelfs een speurtocht uitgezet.

volkstuinvereniging vinkhuizenvolkstuinvereniging vinkhuizenvolkstuinvereniging VinkhuizenRondom de kantine is van alles te doen. Moestuinders verkopen er hun zelfgekweekte groente, er is een ruim buffet aan zelfgekookte gerechten, gemaakt van groente uit eigen tuin en er zijn ook allerlei plantjes en zaden te koop. Elk uur vertrekt er een rondleiding onder leiding van tuinder Kees. ‘We gaan zo langs tien, twaalf interessante tuinen. Mijn verzoek aan jullie is om die te gaan beoordelen op de drie E’s. Ten eerste beoordeel je die tuin esthetisch: hoe mooi vind je m? De tweede is: beoordeel m op economisch: wat levert die tuin op? En de derde, dat is mijn stokpaartje, ecologisch: hoe duurzaam is die tuin? Hoe bewust zijn de betreffende tuinders zich van wat ze doen met de grond, met het milieu van de beestjes en de plantjes op en om de tuin?’

De tuinen in de rondleiding verschillen erg van elkaar. Sommige tuinen zijn erg netjes aangelegd, met prachtige bloemen, vooral gericht op het esthetische aspect. Andere tuinen zijn duidelijk ingericht om zoveel mogelijk opbrengst te krijgen, met keurige rijtjes groenten. Er zijn ook tuinen die duidelijk erg ecologisch gericht zijn, met allerlei planten kris kras door elkaar. In deze tuinen zijn opvallend veel nuttige insecten aan het werk. ‘Een van de principes van ecologisch tuinieren is evenwicht tussen de planten en het dierenleven wat ze aantrekken of afstoten, combinatieteelt. In een ecologisch verantwoorde tuin zie je eigenlijk geen zwarte grond. Al het kleine dierenleven in de grond kan niet tegen fel zonlicht en zoekt zonder bedekking de diepte op. Bovendien verdwijnen zonder bedekking alle meststoffen in de diepte zodra er een stevige regenbui valt. In een ecologisch verantwoorde tuin houd je de grond dus bedekt, het liefst met mulch of desnoods met onkruid. Ecologisch tuinieren heeft een enorm voordeel: op een gegeven moment hoef je niet meer te spitten of te ploegen. De grond wordt door het bodemleven al los gehouden.’

Lees verder

“De baasjes hadden vier kittens en een moederpoes achtergelaten op de parkeerplaats”

Roel Elsinga parkeert het busje van de dierenambulance op de oprit van de Hooge Hoeve in Zuidhorn. Hij stapt uit en haalt een kooi uit de bus. Een rossige kat met een wond in zijn nek, kijkt nieuwsgierig door de tralies. Eenmaal binnen ontfermt Jan Wiecher Rumpt zich over het beestje. Samen met zijn vrouw en dochter runt Rumpt dierenpension en-asiel de Hooge Hoeve. “We vangen honden en katten op.”

Rond half één krijgt Roel Elsinga, chauffeur van DE Dierenambulance een melding over een zwerfkat die al drie maanden rondhangt bij hetzelfde huis in Tolbert. De kat zit hier in een kooi in het busje van DE Dierenambulance zodat de eigenaar van dierenpension en -asiel de Hooge Hoeve naar de wond in zijn nek kan kijken.

Rond half één krijgt Roel Elsinga, chauffeur van DE Dierenambulance een melding over een zwerfkat die al drie maanden rondhangt bij hetzelfde huis in Tolbert. De kat zit hier in een kooi in het busje van DE Dierenambulance zodat de eigenaar van dierenpension en -asiel de Hooge Hoeve naar de wond in zijn nek kan kijken.

De eigenaar van de Hooge Hoeve, Jan Wiecher Rumpt ziet dat de kat een oppervlakkige wond in zijn nek heeft. Hij smeert er een zalfje op en concludeert dat de kat er goed verzorgd uitziet. Iemand is dus nog voor hem aan het zorgen. Daarom vraagt Rumpt aan Elsinga of hij de kat weer op dezelfde plaats in Tolbert vrij wil laten. Roel Elsinga laat hier de kat vrij.

De eigenaar van de Hooge Hoeve, Jan Wiecher Rumpt ziet dat de kat een oppervlakkige wond in zijn nek heeft. Hij smeert er een zalfje op en concludeert dat de kat er goed verzorgd uitziet. Iemand is dus nog voor hem aan het zorgen. Daarom vraagt Rumpt aan Elsinga of hij de kat weer op dezelfde plaats in Tolbert vrij wil laten. Roel Elsinga laat hier de kat vrij.

Ze waren ooit begonnen met alleen een dierenpension in Zuidhorn. Mensen die op vakantie gingen konden hun kat of hond tegen betaling achterlaten bij Joke Schriemer en Jan Wiecher Rumpt. Zij verzorgden de dieren in pension de Hooge Hoeve. Sinds 1993 vangen ze ook zwerfhonden en –katten op. “De gemeente Zuidhorn klopte bij ons aan of de politie hier de zwerfdieren heen mocht brengen. In die tijd was er alleen een zwerfdierenopvang in Zuidwolde. Vanuit Zuidhorn is de politie dan een uur onderweg. Zij zijn dan niet inzetbaar voor andere politiewerkzaamheden,” herinnert Rumpt zich.

Als de politie de zwerfhonden en-katten niet kwam brengen, ging Rumpt er zelf op af. Hij werd opgebeld door mensen die een hond of kat rond zagen zwerven waarvan het baasje niet bekend was. Ook kreeg hij meldingen van honden of katten die gewond waren. In samenwerking met de dierenartspraktijk in Zuidhorn richtte hij stichting DE Dierenambulance op.

Lees verder

“Zwerfvuil prikken vind ik leuker dan schoffelen”

Zuidhorn- Sinds vorige week rijdt Gerard rond in de nieuwe zwerfvuilbus van de gemeente Zuidhorn. Op 2 juli werd die bus door wethouder Bakker officieel in gebruik genomen. Gerard zou het liefst vijf dagen per week zwerfvuil willen prikken. Hij vindt het leuk werk. Leuker dan het schoffelen op woensdag en vrijdag. Hij stopt bij parken, prullenbakken en speeltuinen. “Als ik rommel zie, stop ik en haal ik het weg.”

Afbeelding 033Afbeelding 031 Afbeelding 029Gerard parkeert de bus aan de kant van de weg. Met een prikstok en een blauwe vuilniszak loopt hij naar de prullenbak tegenover het station. “Sommige prullenbakken gaan moeilijk open, daarom heb ik altijd wat kruitolie bij me,” vertelt hij terwijl hij met een sleutel de bak opent. Lege blikjes bier, bananenschillen en broodzakjes vallen op de grond. Met de grijpstok stopt Gerard het in de vuilniszak.

Terug bij de bus legt Gerard de zak in de laadbak. De prikstok gaat ernaast. Met een sleutel opent hij een zwarte kast dat het tussenstuk vormt tussen de cabine en de laadbak van de bus. Hij smeert zijn handen in met desinfecterend zeep. Naast zeep en een voorraadrol vuilniszakken liggen er ook drie Amstel bierflesjes. “Die kwam ik tegen tijdens het prikken. Ik kan daar nog statiegeld voor krijgen,” legt hij uit terwijl hij de zeep terugzet, de kast dichtdoet en weer achter het stuur gaat zitten.

Lees verder

error: © Groninger Krant 2016